U heeft de laatste Flash Plugin nodig om deze site te bezoeken.
> Download hem hier <

 
Schilderen met pixels
     
  De voorgeschiedenis  
     
  Na meer dan tien jaar 'traditioneel illustreren' met potlood en penseel was het tijd om andere horizonten op te zoeken. Twee nieuwe wegen intrigeerden mij : de digitale wereld én een zeer primitieve vorm van assemblage. Om te beginnen leerde ik lassen en trok ik in bij de smid in het dorp. Daar legde ik een hele voorraad afval-metalen aan. Het ruige werk met dit ruwe materiaal was precies wat ik nodig had om een nieuw gebied te ontsluiten : de liefde voor verweerde structuren en kleuren, het ontstaan van verrassende vormen zonder voorstudie of schetsen.  
     
 
 
     
 
 
     
 

Tijdens de strooptochten langs afvalverwerkende bedrijven uit de buurt, steeds op zoek naar metalen voor mijn assemblages, begon ik ook andere afvalmaterialen te verzamelen én te fotograferen : plastic - verweerd hout met afgebladerde verfresten - uitgerafelde stukjes stof - versleten werkhandschoenen - half vergane stukken karton en koord - resten van verpakkingen - mossen - plantaardige structuren ...
Ondertussen studeerde ik enkele computerprogramma's.
Voor de hand liggend : PAINTER - om te leren tekenen en schilderen op een Wacom tekentablet met drukgevoelige pen - en daarna ILLUSTRATOR, een veel gebruikt programma door hedendaagse illustratoren. Maar beide programma's kwamen niet tegemoet aan mijn intuïtieve zoektocht, de resultaten waren mij te voorspelbaar.

Spoedig begon ik geboeid te raken door de fotografische manipulaties die het programma PHOTOSHOP te bieden heeft. Hoe meer ik de tools beheerste, hoe dichter ik in de buurt kwam van een 'poëtische' benadering van het medium. Niet zozeer het manipuleren van mijn foto's zelf sprak mij aan, maar wel het werken met fotografische structuren en kleuren die opdoemden bij het inzoemen op de vele afvalmaterialen die ik ondertussen ingescand en gefotografeerd had.

Uit de nieuwe vormentaal van de metalen assemblages enerzijds, en de ontdekking van de fotografische macro-structuren anderzijds begon zich stilaan een nieuwe vorm van illustreren aan te dienen. Het zou nog een jaar duren voor alles in zijn plooi viel.

  
     
 
 
     
     
Prelude tot een nieuwe techniek
     
  Aanvankelijk benaderde ik het computerwerk op twee manieren.  
     
  1. Een tekening - ingescand of rechtstreeks gemaakt in PAINTER - werd geïmporteerd in PHOTOSHOP. Dat kon een zwart-wit tekening zijn met pen en inkt, of potlood, of een gekleurde aquarel. Vervolgens bracht ik een fotografische structuur aan (hout - verroest ijzer - gekreukt papier...), sneed alles wat buiten de contouren van de tekening viel weg, en 'mengde' de pixels met elkaar. Het werken met boven elkaar liggende lagen maakt een geraffineerd spel mogelijk, waarbij men zeer nauwkeurig kan kiezen welke pixels men laat domineren. Men kan de oorspronkelijke papierstructuur van de aquarel laten overheersen, of de roestige structuur van het ingescande metaal, afhankelijk van de sfeer die men wil creëren.
Wanneer men de lagen heeft samengevoegd in één vlak, staan er een opnieuw een hele reeks andere tools ter beschikking om bepaalde delen meer volume te geven, donker of lichter te maken, meer of minder transparant... etc.

2. Een tweede mogelijkheid diende zich aan : in plaats van de verschillende lagen samen te voegen na het knip- en plakwerk, kon ik de laag met de oorspronkelijke tekening gewoon verwijderen, zodat alleen de fotografische vormen en structuren overbleven, zonder de oorspronkelijke omlijning. Deze werden dan verder bewerkt om ze volume en diepte te geven.

  
     
 
 
     
  Digitale keukengeheimen.  
     
  Er is één gereedschap in PHOTOSHOP dat mij intrigeerde : het 'stempel-tool'. Eenvoudig uitgelegd : men kan uit een foto bepaalde stukken copiëren en tegelijkertijd - door een eenvoudige 'penseelstreek' als het ware - op een andere plaats (als het moet ook op een andere laag) neerzetten of 'schilderen' als je wil.
Een voorbeeld : ik wil een personage met groen haar. Het hoofd staat reeds klaar op zijn eigen laag. Dan importeer ik een foto met mos. Ik kan nu met het stempel-tool deze mos-structuur gaan halen en op het hoofd van mijn figuur 'schilderen'. Ik heb de keuze tussen verschillende penselen, al of niet met scherpe rand. Ik kan ook bepalen of de mosstructuur geheel dekkend wordt of gedeeltlijk transparant, want misschien zit op de plaats van het haar reeds een kleur die ik wil laten meespelen. Is het mos té groen, dan kan ik deze kleur(en) apart manipuleren tot ze bij de huidskleur van mijn personage passen, bijvoorbeeld. Heb ik iets teveel mos op het hoofd geschilderd, dan is er het gommetje (scherp of onscherp) waarmee ik bepaalde stukjes verwijder of trasparant maak. Wanneer de verschillende bewerkingen voltooid zijn kan ik de laag van het mos definitief toevoegen aan de laag met het hoofd.
Op dat moment ben ik echt aan het schilderen, niet met verf, maar met pixels.
Het spreekt voor zich dat deze uiterst subtiele manier van werken niet mogelijk is zonder een stevige basis van 'traditionele' schildertechnieken. In mijn geval is dat voornamelijk aquarel en acryl (zie bijlage). Ook het vaardig werken met tekentablet en drukgevoelige pen moet hierbij een automatisme zijn. De hand-oog coördinatie is een belangrijk gegeven, ook bij deze werkwijze.

Steeds meer begon ik te beslissen om de oorspronkelijke tekening telkens te verwijderen, om dan voort te werken met de overgebleven vormen. Deze wijze van werken sloot het meest aan bij mijn oorspronkelijke motivatie : een poëtische, meer 'schilderachtige' computertechniek ontwikkelen.

  
     
 
 
     
Het boek LANCELOTJE.
     
   
     
 

Dit prentenboek kwam op een heel bijzondere wijze tot stand. Eerst was er het animatie-project. De prenten voor dit boek werden digitaal geplukt uit de animaties die ik voor het project LANCELOTJE creëerde.
De lage resolutiebeelden noodzaakten ons de prenten voor het boek klein te houden om een maximale scherpte te behouden. De kleuren en structuren uit de animaties zijn in het boek goed behouden.

  
     
 
 
     
 
 
     
 

Het verhaal in het boek leunt erg dicht aan bij het oorspronkelijke scenario voor het animatie-project:
De vermoeide krijger LANCELOT trekt zich terug in een vervallen kasteel. Hij wil alleen nog maar slapen, bovenop zijn paard. Onder zijn helm pruttelt het gif van de herinneringen aan vechten en oorlog. Een stel bengels komt hem pesten. Ze zingen plagerige liedjes en gooien met stokken en stenen. De woeste krijger wordt weer even wakker. Het liefst zou hij de bengels één voor één beetpakken met zijn ijzeren vuist : “Ik krijg je wel!”
Maar hij is te moe, en het pesten gaat door. Tot één van hen zijn helm eraf gooit met een steen...

Auteur : Geert De Kockere
(Uitgeverij De Eenhoorn)

Bekijk ook even het animatie-project rond Lancelotje>>

  
     
Het boek NOACH.
     
   
     
  Uiteindelijk ben ik geëvolueerd naar een zeer directe manier van werken. Ik verzamelde ondertussen enkele CD's vol met honderden eigen dia's van afvalmaterialen en natuurlijke structuren. Uit deze bibliotheek van fotomateriaal kies ik voor elke nieuwe prent een aantal structuren. Daaruit snij ik onmiddelijk de basis- vormen, die vervolgens - elk op hun eigen laag - in een collage samensteld worden tot een eerste ruwe compositie. Dan wordt elk onderdeel gecorrigeerd, bewerkt en verfijnd zoals hierboven beschreven, tot alles mooi 'samenhangt'. Op deze manier werden alle prenten van het boek NOACH gecreëerd, met uitzondering van enkele pagina's waar een ingescande pentekening of een aquarel als uitgangspunt diende. Het vraagt niet echt veel speurwerk om deze prenten te onderscheiden.
  
     
 
 
     
 
 
     
 
 
     
 

Het boek NOACH is het sluitstuk van een lang proces, dat tenslotte uitmondde in een nieuwe, avontuurlijke manier van digitaal schilderen.

Bekijk ook even het animatie-project rond Noach>>

  
     
  top